Reis Alaya sept.-okt. 2007

Ook ik moet een beetje afkicken van het bijhouden van het blogje. Bovendien is het niet kompleet wanneer er over de thuisreis niets wordt vermeld. Op maandagochtend 15 oktober staan we om 8.25 reisvaardig voor het schip, dat later op de dag richting Nederland vertrekt

De echtgenoot van Patricia, de vriendelijke Francaise van de conciergerie, zal ons met de auto naar het station in Marseille brengen. Zo zien we nog iets van het laatste stukje van de Camargue, een troosteloos moerassig gebied, waar bijna niets groeit.(Tenminste het stuk waar wij doorheen rijden). Ruim op tijd komen we bij het station. Zoals overal is ook hier rondom het station alles opgebroken. Gelukkig weet onze chauffeur goed de weg en hij loodst ons door allerlei binnendoor gangen en weggetjes naar het loket waar de gereserveerde kaarten klaar liggen. 46 jaar geleden, in mijn vakantie na de middelbare school, ben ik met een schoolvriend naar de Riviera gelift en getreind. Het uitzicht vanaf het station over de stad is nog steeds hetzelfde!

De reis naar Parijs verloopt voorspoedig. We vertrekken om half elf en zijn twintig minuten voor twee in Parijs. Dan is het even zoeken hoe we het beste in Gare du Nord kunnen komen, maar ook dat levert geen echte problemen op. Om vier uur vertrekken we naar Antwerpen. Onderweg moet er nog even een aangebroken fles whiskey worden leeggemaakt en zelfs dat gaat goed. Om kwart over zes stappen we uit de trein en vallen in de armen van Ankie, Jan en Rietje Buuron. Marieke heeft helaas ruzie met haar navigatieprogramma waardoor ze de weg is kwijtgeraakt. Zij komt tien minuten later.

In Steenbergen zien we Lilibeth, en Boetie, de broer van Hans. En nu is het natuurlijk verhalen vertellen en klinken.

We sluiten het weerzien af met een gezamenlijke maaltijd, aangeboden door de schipper. (nee, geen "captain’s dinner"). Alaya wordt donderdag in Brouwershaven verwacht. Zoals eerder aangekondigd komt er mogelijk nog een epiloog.

Het is werkelijk een haven met zeer goede voorzieningen, dit Port Napoleon. Schijnt opgezet te zijn door twee Nederlanders en een Belg. Misschien heeft dat ermee te maken dat we hier veel Nederlands horen. En beetje bootjesliefhebber kan zich hier vergapen aan al het fraais in het water en op de kant. Voor ons is het flink aanpakken vandaag. Om elf uur varen we naar de wal onder de mastenkraan en beginnen met het loskoppelen van alle verbindingen met de masten en het losmaken van de stagen. Dat gaat redelijk soepel en al snel kan als eerste de bezaansnmast op de kant. Een poosje later volgt de grote mast. We hebben natuurlijk alles gefilmd en ook een paar foto’s gemaakt.

Het had nogal wat voeten in de aarde om de voorstagen los te krijgen, door o.a. scheef gebogen bouten. Uiteindelijk moest een rvs stalen bout met een klein ijzerzaagje worden doorgezaagd.

Bij het opmeten van de hoogte was al duidelijk geworden dat de preekstoel er af moet. Schroeven is ondoenlijk, dus hier komt de slijptol aan te pas!

Het leed is hiermee nog niet geleden want de vebinding tussen de zalingen en de grote mast blijken zodanig gecorrodeerd dat ze met geen mogelijkheid zijn los te krijgen (rvs door aluminium een aantal jaren, dan weet je het wel). Van de vier zalingen aan de grote mast moeten er drie worden afgeslepen. Zonde!

In de tussentijd is Alaya uit het water gehesen en op de dieplader gezet.

We krijgen goede hulpvan Ron, de Nederlandse chauffeur en zijn helper Vincent, en niet in de laatste plaats van de Belgische kraanmachinist en werfbaas Peter, hier met Rick op de foto

De avond is al gevallen wanneer we min of meer klaar zijn.

Samen met de chauffeurs verorberen we in het clubrestaurant een calorierijk diner (entrecote enz.).Het was me het dagje wel.

Morgenvroeg om half negen naar Marseille voor de TGV. Om even over zes komen we aan in Berchem (Antwerpen) en worden daar afgehaald. Dit is voorlopig het laatste blog over de reis van en met Alaya. Zij komt naar verwachting a.s. donderdag aan in Brouwershaven. Misschien komt er over een poosje nog een epiloog van dit verhaal. Wij willen alle lezers van harte danken voor hun belangstelling, en met name diegenen die hebben gereageerd. Vooral dat gaf ons een gevoel van grote betrokkenheid, en daarnaast hebben we vaak moeten lachen om de humoristische opmerkingen.De lieve woorden waren een steun in moeilijke momenten!!

wegen het zwaarst, luidt het gezegde. Nou, dat hebben we geweten. De hele week hebben we gewacht op rustig weer. De voorspellingen geven nu weinig wind aan vanaf vrijdagavond. We gebruiken daarvoor onder andere gribfiles(windkaartjes) die we downloaden van een amerikaanse site die is opgezet door Marcel van Triest, een bekend Nederlands navigator uit het grote wedstrijdcircuit. Voor de liefhebbers: http://www.grib.us . Zaterdagochtend afvaren was nog beter geweest, maar na een week wachten krijg je zin om te vertrekken. Daarbij zou het goed uitkomen wanneer wij op zaterdagmiddag voor het donker door de ondieptes varen die voor Port Napoleon liggen. Dus om drie uur op vrijdagmiddag gooien we los in Arenys de Mar en varen af met zonnig weer en een briesje op de kop. Het wordt weer varen op de motor. Er staat een lichte zeegang maar die is niet hinderlijk. We maken goede voortgang met zo’n 6 a 7 knopen. Tegen zonsondergang kunnen we nog een stemmige foto maken.

De wind zakt wat in en de zee wordt vlak. De hemel is helder en we kunnen weer gaan puzzelen over wat nou een planeet is, en welk sterrebeeld we zien. Tegen tien uur eten we in ploegjes de warme hap van vandaag (zuurkool met worst van gisteren en ingekochte gegrilde kip van vandaag). De schipper heeft net geslapen en dat is ook te zien.

Rond elf uur steekt de wind weer op en binnen een half uur wordt het echt vervelend. Iedereen die op zee aan de wind gevaren heeft kan bevestigen dat dit geen prettige bezigheid is.De stuurautomaat houdt het prima en ook bij BF 6 a 7 blijven we goed op koers. Wel moeten we wat afvallen omdat het anders te gortig wordt. Helaas kan ik zelf er slechter tegen, want nadat ik van de wacht af ben om half een en probeer te gaan slapen, word ik zeeziek, en wel zo heftig als ik nog nooit heb meegemaakt. Zowat de hele nacht lig ik elk kwartier of half uur met mijn hoofd in het toilet. Daardoor ben ik vannacht ook niet meer aan dek geweest. Voor het realityeffect een fotootje dat hierop betrekking heeft.

Er gaat voor en na het een en ander kapot, maar gelukkig geen belangrijke zaken. Het bijzondere is dat Hans overal door heen geslapen heeft, want op een gegeven moment is de tafel met groot geweld afgebroken. Hans zit er achteraf een beetje stupefait bij te kijken.

In de loop van de ochtend wordt het rustiger en tegen de tijd dat we Port Napoleon naderen om drie uur in de middag is de zee spiegelglad.

De Golfe de Fos is een baai naast de monding van de Rhone. Het lijkt een beetje op Europoort; vlak, met veel chemische industrie. Om een indruk te geven van de topografie een kaartje.

En een prentje

We meren om half vier af in de jachthaven en horen daar dat morgen vroeg al mensen komen om de masten te strijken. De voorzieningen zijn hier geweldig, o.a. een goed werkende wifi, zodat ik weer wat plaatjes kan sturen. Ook nu een prentje van de gevaren route (150 mijl of 270km).

Een zeer vriendelijke dame helpt ons met het reserveren van de kaartjes voor de TGV op maandag. We gaan om half negen met de shuttle naar Marseille en stappen daar om half elf op de trein. Morgen zal ik melden hoe laat we in Antwerpen aankomen.

Er valt niet veel te melden over vandaag. Het weer is goed maar het grootste gedeelte van de dag staat er een straffe Noord-Oosten wind. Tegen de avond gaat deze liggen.Zoals het er nu uitziet, vertrekken we morgenmiddag of morgenavond, hopen dan in de loop van zaterdagmiddag in Port Napoleon aan te komen. Zondag besteden we aan het reisklaar maken van Alaya, en als het meezit gaan we maandag met de TGV naar Antwerpen. Vandaar wordt zo mogelijk door Marieke verder vervoer geregeld. Hans is vandaag opnieuw naar Barcelona geweest en heeft een aantal leuke cd’s meegebracht. De rest van de bemanning is in de haven gebleven. (boodschappen, luieren, de was doen). Het blog van gisteravond is met een beetje moeite de deur uitgegaan. Door de regen konden we niet vanuit het schip posten, dus uw verslaggever is door de regen met de laptop naar de kleedkamers gegaan (dichter bij de antenne) om de post te bezorgen. Bij terugkomst was hij nat aan de buitenkant, maar verder niet!! Zoals gewoonlijk kijkt Paul bezorgd naar de druppels die op de grond vallen

Hoi vrienden,vriendinnen en geinteresseerde volgers,

Als schipper van de Alaya vind ik het tijd worden om ook eens een stukje aan onze volgers te schrijven.Hoe anders hadden Marieke en ik het ons voorgesteld om de Alaya over zee naar Steenbergen te varen. Helaas door de omstandigheden zoals al eerder omschreven in het blog door onze voortreffelijke schrijver Bart mocht het niet zo zijn.Voor mij stond en staat nog steeds voorop dat veiligheid en plezier met elkaar het motto moeten zijn. Ik wil dan ook langs deze weg de bemanning een pluim geven voor hun onverzettelijkheid om Alaya in Marseille te krijgen alwaar zij op transport gezet zal worden naar Nederland.De gedachte dat jullie in Nederland zo met ons meeleven is echt hartverwarmend. Vandaag zijn Hans en ik naar Barcelona geweest en hebben de stad in een touristenbus bezichtigd; Paul,Bart en Arnoud hebben hier de binnenstad verkend en locale lekkernijen ingekocht, waarschijnlijk zoals Paul die in gedachten had. Verder wordt het weer van uur tot uur in de gaten gehouden om te zien wanneer de mistral zich terug trekt zodat we echt kunnen vertrekken. Op dit moment regent het en is de voltallige bemanning bezig om samen een sms bericht op Hans zijn mobiele telefoon te krijgen onder het genot van de muziek uit Bart zijn discotheek (Fleetwood Mac), wat een reportoire heeft die man zeg. Tot slot spreek ik nogmaals de wens uit dat we snel kunnen vertrekken en dat wij onze verhalen samen met jullie kunnen delen.

Dit is Ronaldinho op de Ramblas in Barcelona

Dit is de schipper voor de Sagrada Familia

Wie zou dit kunnen zijn?

Het wordt definitief Marseille. Na drukke onderhandelingen is afgesproken dat de firma v.d. Wetering Alaya op de dieplader gaat zetten voor transport naar Nederland. Er is een jachthaven genaamd Port Napoleon, gelegen in de Golfe de Fos, twintig mijl voor Marseille,waar de faciliteiten aanwezig zijn om dit voor elkaar te krijgen.Vanaf de plaats waar we nu zijn is dat ongeveer 145 mijl, een kleine dag varen. Het weer is wat wisselvallig, met de komende dagen harde wind uit het Noord-Westen, (mistral). We willen wachten totdat de omstandigheden wat aangenamer zijn, maar het is met de genoemde onbestendigheid moeilijk om het juiste tijdstip te kiezen; in elk geval niet morgen. Rick en Hans gaan met de trein naar Barcelona, de rest blijft op het schip. Arenys de Mar heeft een goed geoutilleerde jachthaven met WiFi deze keer! Die viel gisteravond prompt uit tijdens een heftig onweer met overal rondom ons heen inslagen. Dat leverde wel een fraaie regenboog op.

Vandaag verloopt de dag rustig. Het weer is wisselend, soms zonnig, soms regenbuien. De temperatuur is nog aangenaam, zo’n 24 graden. Ik hoor dat het in Nederland intussen flink herfst is. Rick en Hans hebben vanochtend het dorp verkend, dat bestaat uit een hoofdstraat en wat zijstraten. Gelukkig konden ze wel een tabakszaak vinden.Vanmiddag werden Rick en Arnaud aangehouden door de Guardia Civil die kennelijk van mening was dat zij aan een nader onderzoek onderworpen moesten worden. Dank zijn hun eerlijke gezicht konden zij even later doorlopen, maar toch kwam de Guardia Civil aan boord en verzochten Hans en Paul om de papieren te tonen. Deze waren gelukkig in orde.De jachthaven is gecombineerd met een commerciele vissershaven en het was interessant om even naar de visafslag te gaan kijken, nadat de vissers binnengelopen waren.

Opvallend is dat er weinig grote vis aan wal wordt gebracht. Het verhaal dat de Middellandse Zee praktisch is leeggevist lijkt wel te kloppen.

Er is naast de visafslag ook een visrestaurant. Gisteravond hebben we daar een heerlijke San Pedro verorberd, op zijn Catalaans klaargemaakt. Vanavond zijn we aande scheepsvoorraad begonnen: rijst met goulash en erwtjes. Kijk maar naar de tevreden gezichten(?!)

Menorca teert volledig op het toerisme. Mahon, het stadje waar wij verblijven, beschikt over een prachtige natuurlijke haven. Overal liggen schepen, gedeeltelijk aan privesteigers van grote buitenhuizen. De jachthaven die helemaal achter in ligt, biedt weinig faciliteiten. Het wekt de indruk van een groot opgezet projekt, waarbij halverwege het geld bleek op te zijn. Van een Nederlander die zijn catamaran aan het opknappen is , horen we dat de maffiose invloeden op Menorca zeer sterk zijn. Dat maakt dat we hier weer snel weg willen. Zoals eerder gezegd hebben de ervaringen van de afgelopen weken veel stof tot nadenken gegeven. Er zijn een paar belangrijke zaken die wij onder ogen moeten zien. Het schip , Alaya, blijkt de laatste tien jaar niet tot zeer slecht onderhouden te zijn, uitgezonderd het motorisch gedeelte. Verder stellen we vast dat er de laatste jaren nauwelijks mee is gevaren. Dat maakt het onmogelijk om vast te stellen wat de belastbaarheid is onder zware omstandigheden. De gebeurtenissen hebben aangetoond dat onze voorbereiding onvoldoende is geweest. We stellen vast dat het met deze gegevens onverantwoord is om met dit schip, zoals het nu is, in dit jaargetijde, de Atlantische Oceaan op te gaan en honderden mijlen uit de kust te varen. De tijd ontbreekt om in dagtochtjes naar Nederland te varen. Rick wil zijn schip zo snel mogelijk in Nederland hebben. De conclusie is dan dat transport over de weg dan de beste optie is. Na enig delibereren en overleg met zijn ega besluit de schipper om deze oplossing te kiezen. Afhankelijk van de weersomstandigheden zullen we naar Barcelona of Marseille varen. In de middag wordt er een extra koord in de galand gelegd.Dat is een hele toer omdat dit rotding zeer moeilijk bereikbaar is.

Na afloop heeft de schoonmaakploeg er een hele klus aan om de schipper weer een beetje toonbaar te krijgen. Een en ander wordt ook op video vastgelegd

’s Avonds gaan we net als de andere Spanjaarden heel laat eten en daarna wordt in een soort diskotheek het weblog gepost en…. vieren we de verjaardag van Rick die om twaalf uur 54 jaar wordt!!. Proficiat Rick!!

De volgende ochtend, bij het ontbijt brengen we hem een heuse aubade en van Lang zal hij Leven!!

Het weer is goed vandaag en we kiezen ervoor om af te varen naar Barcelona. Marseille is wat onzeker gezien het instabiele weer en de wind uit Noordelijke richtingen. Om half twee varen we af.

We hebben de wind pal van voren maar met onze volle tank en sterke motor duwen we ons daar makkelijk doorheen.

Voor de verandering hebben we een zeer voorspoedige tocht over een kalme zee en om negen uur de volgende ochtend liggen we voor Barcelona. Omdat het nog zo vroeg is varen we door richting het Noorden en varen om twaalf uur de jachthaven van Arenys de Mar binnen, vijf km van Calella. Met kunst en vliegwerk parkeren we achteruit tussen twee schepen op zijn mediterranees. Nu is het zaak om het transport naar Nederland georganiseerd te krijgen!! Waarschijnlijk wordt het toch vanuit Marseille.

Na vertrek uit Bastia varen we eerst naar Macinaggio en tanken daar 600 liter(!) diesel. Het is rustig weer en we varen voornamelijk op de motor rond Cape Corse. Het wordt avond en onze scheepskok zorgt voor een smakelijke maaltijd (tortellini). Om elf uur dienen zich de eerste problemen aan: de bilgepomp werkt niet meer en langs het schroefaslager lekt behoorlijk wat water in de boot.Onderzoek wijst uit dat de korf van de zuigslang helemaal verstopt is, zodat de pomp geen water kan aanzuigen.Dit probleeem is goed oplosbaar, ofschoon enkele uren later hetzelfde zich voordoet, waarop de schipper een paar grotere gaten in de korf boort. De galand van de schroefasafdichting wordt aangedraaid, waardoor het lekken grotendeels wordt gereduceerd, maar het blijkt dat telkens na een aantal uren deze procedure moet worden herhaald, wat te denken geeft over hoe het op de langere termijn gaat. Verder werkt het lampje van het kompas niet, zodat sturen wat moeilijk is. Voorlopig hebben we er geen last van omdat we op de stuurautomaat kunnen varen. Ook de navtex geeft nog steeds geen fatsoenlijke berichten door. De reis verloopt op donderdag ongestoord totdat de schipper om vier uur ’s middags ontdekt dat de brandstoftanks bijna leeg zijn!! Hoe is dit mogelijk? Vijfhonderd liter diesel weg! De oorzaak blijkt te zijn dat een achtergelaten brandstofslang voor de generator (die losgemaakt was),is gaan hevelen en alle diesel keurig in de bilge heeft laten lopen. Wat te doen? We zijn 160 mijl van Menorca, en 80 mijl van Sardinie. Na rekenen en schatten nemen we de gok om naar Mahon op Menorca te varen, en daarbij zo weinig mogelijk de motor te gebruiken en zoveel mogelijk onder zeil te varen. In de vroege ochtend van vrijdag komen er buien over, gepaard met flinke windvlagen. De stuurautomaat blijkt nu ook niet goed te functioneren zodat we veel op de hand moeten sturen. Ook Paul levert hierbij zijn bijdrage.

Er staat een vervelende deining en daar kunnen de meesten goed tegen, uitgezonderd Bart die behoorlijk last heeft van zeeziekte, ondanks de belgische wonderpillen die we in Bastia van buurman Luuk hebben gekregen. Het blijft de hele dag regenachtig. De wind komt schuin over bakboord in en dan blijkt dat Alaya moeite heeft om goed aan de wind te varen. Daardoor moeten we op de duur een meer westelijke koers gaan voorliggen. We blijven vooral onder genua en bezaan varen. De inrolbare zeilen zijn een genoegen om te zetten en te strijken, echter de plaats van de schootlier voor de genua is bijzonder onhandig gekozen.

’s Avonds en ’s nachts zien we het overal weerlichten. Achteraf horen we dat onder andere op Menorca er noodweer is geweest. Op Majorca is zelfs een tornado voorgekomen.Gelukig varen wij tussen de buien door. We navigeren op de sterren en op het licht van Menorca in de verte. De motor draait nog steeds en we hopen dat we voldoende brandstof hebben om in Mahon binnen te varen. Dan stopt een mijl buiten de ingang van de natuurlijke haven waar Mahon aan ligt de motor! We proberen via de VHF kontakt te leggen maar dat lukt niet. Een telefoontje met de havendienst heeft meer succes en met de nodige taalproblemen maken we ons probleem en onze positie duidelijk. De Spanjeerden reageren snel en effectief en melden dat er binnen een half uur een reddingboot komt om ons binnen te slepen.En inderdaad, om kwart voor negen komt de reddingboot Antares de havenmond uit.

Deskundig worden trossen overgebracht en als sleepje gaan we verder.

We worden afgezet bij een betonnen pier en de schipper gaat mee voor de formaliteiten en de rekening!!

Achteraf komt de schipper van de reddingboot nog even bij ons aan boord en krijgt van Paul een doos sigaren en voor de bemanning een fles Beerenburg

Voor de liefhebbers een paar kaartjes. Een van de gevaren route

en een van de reddingsoperatie. Bij de scherpe hoek waar de driehoek met uitroepteken bijstaat zijn we gaan drijven. Waar de bocht richting Menorca gaat heeft de reddingboot ons opgepikt

De schipper van de reddingboot organiseert nog een tankautootje voor ons zodat we de dieseltanks weer kunnen vullen.Met deze tegenslagen valt het ons moeilijk het vertrouwen in het schip dat nodig is voor een tocht over de Atlantische Oceaan, vast te houden en we denken na over andere opties. Daarover meer in een volgende aflevering.Voorlopig brengen we de dag door met reparaties.

Het is zover. We kunnen vertrekken.Na een zenuwslopende en tergende ochtend bij de douane, waar het tempo exotisch aandoet, zijn de papieren in orde. Het is ’s middags nog evn wat bellen naar notarissen en banken, maar om drie uur varen we af, voorlopig even naar een haven 15 mijl verder op om daar nog even schone diesel te tanken. De schipper belt vermoeid maar dolgelukkig met zijn vrouw.

De bemanning neemt samen met de schipper een oorlam!

We hadden dus gedacht vandaag te vertrekken. Mooi niet! De bankbewegingen tussen Nederland en Corsica verlopen zo traag, dat pas om vijf uur vanmiddag zekerheid is over de storting. Dat betekent dat Rick pas morgenvroeg naar de douane kan om uitgeklaard te worden. Want daar werken ze op Corsica ’s middags alleen tussen drie en half vijf. Het is werkelijk een zenuwslopend gebeuren vandaag, met voortdurend heen en weer bellen, verkeerde IBAN codes, enz. Gisteravond kregen we bezoek van de echtgenote van de vorige eigenaar. Ze wilde graag zien aan wie het schip verkocht was. Nou, daar hebben we natuurlijk een plaatje van gemaakt.

Tijdens het testen van de accu’s vanmiddag komen we er achter dat de 12 Volt accu’s versleten, dan wel kapot zijn. Gelukkig heeft Rick een paar nieuwe accu’s uit Nederland meegenomen en die hebben we vandaag geinstalleerd. Alle oponthoud en tegenslagen van de afgelopen weken eisen natuurlijk een tol, zowel van de schipper als van de bemanning, zodat we de gelegenheid hebben genomen de opgedane frustraties en ongenoegens op tafel te leggen en uit te praten. Dat was ook nodig om de lucht te zuiveren. Vanavond gaan we werkelijk voor de laatste keer in Corsica uit eten.

Opnieuw dus: tot waar en wanneer!!!